De ene dienst is de andere niet
Paus
Franciscus heeft onlangs gezegd dat de Kerk een Theologie van de vrouw nodig heeft. Hij gaf hiervoor zelf alvast een
voorzet toen hij in een toespraak voor de vrouwenafdeling van de
pauselijke raad voor leken zei dat vrouwen geroepen zijn voor
'service' en niet voor 'servitude'.
Nu
zou men beide woorden in het Nederlands kunnen vertalen met
dienstbaarheid maar dan missen we de nuance die de paus maakt. Aan het
woord 'servitude' kleeft namelijk een negatieve associatie. Het is
niet de algemene dienstbaarheid waartoe alle gedoopten geroepen zijn. Servitude is eerder een soort dienst die makkelijk kan afglijden naar slaafsheid.
![]() |
| De paus gaf zijn toespraak bij de opening van deze conferentie. |
Het
verschil tussen service en servitude kan het beste vergeleken worden
met het verschil tussen een dienstverlener en een bediende. Als we
spreken over een dienstverlener dan denken we aan iemand die vanuit
zijn of haar talent een (professionele) dienst aanbiedt. Een bediende
echter, is iemand die werk doet dat we ook zelf zouden kunnen doen.
Een
dienstverlener is daarmee een persoon die een toegevoegde waarde
creƫert. Hij of zij doet iets voor ons dat we zelf niet zouden
kunnen doen. Maar een bediende is een soort luxe. Als je maar genoeg
geld, macht of status hebt, dan kun je een bediende nemen om dingen
te doen waar je zelf geen zin meer in hebt.
De
paus maakt dus een belangrijk onderscheid wanneer hij zegt dat de
vrouw geroepen is als dienstverlener en niet als bediende. Paus
Franciscus haalt hiermee naar voren, dat vrouwen in hun vrouw-zijn
een eigen, toegevoegde waarde hebben in kerk en samenleving.
Hoewel
vele mensen bij het lezen van de vorige zin automatisch zullen
instemmen, blijkt in de praktijk dat vrouw-zijn en
vrouwelijkheid minder gewaardeerd worden dan man-zijn en
mannelijkheid. Dat
ziet men in Nederland bijvoorbeeld doordat vrouwen nog altijd minder
salaris krijgen dan mannen voor hetzelfde werk.
![]() |
| Bron:www.laici.va |
De
paus gaf in dezelfde toespraak aan dat de Apostolische brief Mulieris
Dignitatem een “Solide antropologische basis” vormt en dat we
vanuit die basis de vraag moeten stellen 'Welke aanwezigheid de vrouw
heeft'. Een vraag die volgens paus Franciscus niet alleen voor de
samenleving maar ook voor de kerk relevant is.
In
Nederland is de vraag naar de positie van de vrouw iets dat al jaren
de gemoederen bezig houdt. Maar in hoeverre kennen wij het document
Mulieris Dignitatem?
Het
hoofd van de vrouwenafdeling van de pauselijke raad voor de leken,
Ana Cristina Villa Betancourt gaf in een interview
aan dat het document onvoldoende doorleefd is. Het biedt meer
mogelijkheden dan we tot nu toe hebben waargemaakt.
| Ana Cristina Villa Betancourt (bron: www.news.va/en/) |
Wellicht
is dit een goed moment om deze theoretische beschouwing op de vrouw
beter te leren kennen. Bijvoorbeeld door het te lezen in de parochie
en samen na te denken welke kansen uit het document nog niet zijn
gerealiseerd.
Men
zou in een paar sessies (liefst met een theoloog erbij voor de
vertaling van het jargon en het samenvatten van afschuwelijk lange
zinnen) de brief kunnen doornemen en daarbij steeds de vragen
stellen:
- lezen we iets nieuws?
- Wat raakt/ prikkelt ons?
Als
de hele brief behandeld is kan men de vraag toevoegen:
- Welke mogelijkheden biedt de brief en in hoeverre hebben we die in onze parochie al waargemaakt?
In
het hele land zijn we op zoek naar manieren om onze parochies vitaal
te maken en overal zijn er mensen die zich afvragen hoe vrouwen een
plaats krijgen in de kerk. Laten we meedenken met de paus en de
pauselijke raad voor leken over een theologie van de vrouw. Misschien
raken we dan twee vliegen in een klap.
Meer
over de vrouwenafdeling
van de pauselijke raad voor leken.
Nederlandse
vertaling (met spelfouten) van Mulieris
Dignitatem.


Reacties
Een reactie posten