Tafurweb

Zeven jaar was ik. Ik weet niet meer welke dag het was of waar we geweest waren maar de discussie herinner ik me nog vrij goed. Ik zat bij een van mijn ooms op de achterbank in de auto. Mijn familieleden voerden een gesprek waar ik maar half naar luisterde. We reden op de stadsring van Amersfoort toen een van mijn familieleden beweerde dat 90% van de Nederlanders discrimineert. Dat kon ik niet op me laten zitten. Ik had als vijfjarige al gehoord: ‘Bruine kindjes mogen niet meedoen’. Dus ik wist precies waar ze het over hadden. Maar ik had ook Nederlandse vriendinnen en bovendien had ik het optimisme van zevenjarige meisjes. Dus ik ging fel tegen ze in. ‘Het is niet waar! Heus niet alle Nederlanders discrimineren. Nee, ook niet de meeste. Het zijn er maar een paar die zo gemeen zijn!’ Mijn familie praatte op mij in maar ik hield voet bij stuk. Maar die middag waarop ik een lelijke val maakte, liepen alle witte volwassenen langs me heen. Ze keken mij aan en gingen verder. Nieman...

Het leven wordt niet in grootse momenten geleefd maar in de kleine gebeurtenissen van dag tot dag. Welnu laten we het dan hebben over die dagelijkse dingen. Zoals bijvoorbeeld het feit dat ik sinds jaar en dag iedereen groet die ik tegenkom in mijn wijk. Ik doe dat omdat ik niet meer tegen de vuile blikken kon. Of ik nou naar het plein loop voor een boodschap; naar het park voor een wandeling; of terwijl ik door het park loop; op mijn weg terug naar huis. Stuurse, boze, chagrijnige blikken komen mij tegemoet. Tenzij ze strak voor zich uit kijken en krampachtig elk oogcontact vermijden. Ik kon daar niet meer tegen. Dus ik zeg steevast ‘Hallo’, ‘goedemorgen’ of ‘goedendag’. Een ander klein ding. Ik bewaar elke bon van alles wat ik koop in de stad. Thuisgekomen kieper ik het meteen in de papierbak. Ik hoef niks te ruilen zie je. Maar als ik etiketten lees, omdat ik nou eenmaal een gevoelige huid heb, dan komen ze naast me staan om schappen te spiegelen die al keurig recht staan. ...