Alledaagse dingen

Het leven wordt niet in grootse momenten geleefd maar in de kleine gebeurtenissen van dag tot dag. Welnu laten we het dan hebben over die dagelijkse dingen. Zoals bijvoorbeeld het feit dat ik sinds jaar en dag iedereen groet die ik tegenkom in mijn wijk.

Ik doe dat omdat ik niet meer tegen de vuile blikken kon. Of ik nou naar het plein loop voor een boodschap; naar het park voor een wandeling; of terwijl ik door het park loop; op mijn weg terug naar huis.

Stuurse, boze, chagrijnige blikken komen mij tegemoet. Tenzij ze strak voor zich uit kijken en krampachtig elk oogcontact vermijden. Ik kon daar niet meer tegen. Dus ik zeg steevast ‘Hallo’, ‘goedemorgen’ of ‘goedendag’.

Een ander klein ding. Ik bewaar elke bon van alles wat ik koop in de stad. Thuisgekomen kieper ik het meteen in de papierbak. Ik hoef niks te ruilen zie je. Maar als ik etiketten lees, omdat ik nou eenmaal een gevoelige huid heb, dan komen ze naast me staan om schappen te spiegelen die al keurig recht staan.

Of zoals een witte, blonde vriendin eens vroeg: “Waarom worden wij altijd zo nagestaard als we samen winkelen? Dat heb ik nooit als ik met andere vriendinnen de stad in ga.” Tja. Ik heb iets wat die anderen niet hebben. Dus ja, geef mij die bon maar, ik gooi hem thuis wel weg.

Iets anders, sinds mijn veertiende heb ik altijd mijn identiteitsbewijs op zak. Ik ga niet verder dan mijn eigen schuur zonder dat ding. Al moet ik een brief in de brievenbus gooien, mijn ID gaat altijd mee.

Het zijn de kleine dingen die het hem doen.