Denkend aan toen
Zeven jaar was ik. Ik weet niet meer welke dag het was of waar we geweest waren maar de discussie herinner ik me nog vrij goed. Ik zat bij een van mijn ooms op de achterbank in de auto. Mijn familieleden voerden een gesprek waar ik maar half naar luisterde. We reden op de stadsring van Amersfoort toen een van mijn familieleden beweerde dat 90% van de Nederlanders discrimineert. Dat kon ik niet op me laten zitten. Ik had als vijfjarige al gehoord: ‘Bruine kindjes mogen niet meedoen’. Dus ik wist precies waar ze het over hadden. Maar ik had ook Nederlandse vriendinnen en bovendien had ik het optimisme van zevenjarige meisjes. Dus ik ging fel tegen ze in. ‘Het is niet waar! Heus niet alle Nederlanders discrimineren. Nee, ook niet de meeste. Het zijn er maar een paar die zo gemeen zijn!’ Mijn familie praatte op mij in maar ik hield voet bij stuk. Maar die middag waarop ik een lelijke val maakte, liepen alle witte volwassenen langs me heen. Ze keken mij aan en gingen verder. Nieman...